Šta slavimo 21. maja – orden nezavisnosti izvođaču radova Milu Đukanoviću i posthumno Sekuli Drljeviću?

Na pitanje šta slavimo 21. Maja, dr Novica Stanić, predsjednik Pokreta za Pljevlja, podsjetio je na geopolitički kontekst, uticaj SAD I Njemačke, izvođača radova I način sprovođenja zacrtanog cilja ističući da se tek iz današnje perspective vidi “koliko je bila naivna naša vjera u volju naroda”. Nakon kraće analize referendumskih dešavanja I izbornih procesa “pomogao” predsjedniku države Milatoviću da riješi dilemu oko nosioca Ordena crnogorske nezavisnosti.

Glavna uloga za kreatora nezavisne Crne Gore je ponuđena Momiru Bulatoviću, sam je to svjedočio, ali je on to odbio. Ulogu je objeručke prihvatio Milo Đukanović I zato njega predsjednik Crne Gore Jakov Milatović treba da  odlikuje Ordenom crnogorske nezavisnosti. Da bi smutikolo bilo kompletno, posthumno dodijelite ovo visoko priznanje i Sekuli Drljeviću. Ako se i danas pjevaju njegovi stihovi kao dio himne Crne Gore, red je da ga ovjenčate vijencem zahvalnosti, poručio je Stanić dodajući da nema zaslužnijeg za ovakvu Crnu Goru od Mila Đukanovića ako ćemo  “ni po babu, ni po stričevima“.

Stanić navodi da su prethodno svi potencijalni glasači za zajedničku državu sa Srbijom proglašeni domaćim izdajnicima i neprijateljima Crne Gore.

“Referendumska kampanja je obilježena isključenjem iz glasanja svih državljana  Crne Gore koji su živjeli u Srbiji( oko 270 000), neviđenim pritiscima i ucjenama, prelamanjem mozgova, crnim trojkama i ubistvom Duška Jovanovića, spaljivanjem tiraža „ Politike“, isključenjem TV signala RTS-a, avionskim mostom za glasače iz bijela svijeta, prije svega iz zapadne Evrope. Dok smo se mi u Pljevljima borili za glasove za zajedničku državu, Amerikanci su finansirali izgradnju graničnog prelaza na Ranču”, saopštio je Stanić dodajući da se tek iz današnje perspektive vidi koliko je bila naivna naša vjera u volju naroda.

“Bila je to klasična borba Davida protiv Golijata. Čak je i Ranko Krivokapić, uz Slavka Perovića, rodonačelnik ideje o nezavisnoj Crnoj Gori, nakon razlaza sa Milom Đukanovićem, priznao da su svi izbori u vrijeme DPS vlasti bili oteti i pokradeni. Samo je referendum, glasanje o najvažnijem pitanju bio čist. Nije nego. Ostala je Bijela knjiga Jovana Markuša i Narodne stranke, kao svjedočanstvo o najvećoj krađi u istoriji Crne Gore”, navodi Stanić dodajući da ono što se dešavalo  post festum samo je potvrdilo da je 21.maja 2006.godine ozvaničena Crna Gora koja je na tragu petrovdanske skupštine od 12.jula 1941.godine.

“Usvajanje državnih simbola bez prisustva opozicije u Skupštini, bujanje duvanskih i narko kartela, ukidanje srpskog jezika i ostavljanje bez posla 27 nikšićkih profesora srpskog jezika, progon ćirilice, proglašavanje Njegoša genocidnim pjesnikom, prekrajanje istorije, učlanjenje u NATO bez referenduma, priznanje lažne države Kosovo protivno volji 85% građana Crne Gore (prema svjedočenju Duška Markovića, u to vrijeme premijera), sve do brutalnog napada na SPC  (čuveni Zakon o slobodi vjeroispovijesti) i prijetnje  traktorijadom (opet Duško Marković) što je rezultiralo litijama i padom režima Mila Đukanovića 30.avgusta 2020.godine. Nažalost, režim je pao, ali su tekovine ostale”, saopštio je Stanić.

Podsjeća da je cilj nezavisna Crna Gora određen na konferenciji u Bratislavi 2000. Godine a da bi sve imalo demokratsku odoru, trebalo je za te poslove naći domaćeg izvođača radova.

Na pitanje šta će da slavi Crna Gora 21. Maja, povodom 20 godina nezavisnosti Crne Gore, predsjednik Pokreta za Pljevlja dr Novica Stanić, ističe da je namjera o  nezavisnosti Crne Gore objavljena 2.maja 2000. Godine u pismu njemačkog državnog podsekretara za odbranu, potpredsjednika Parlamentarne skupštine OEBS-a Vilija Vimera, upućenog njemačkom kancelaru Gerhardu Šrederu. U pismu ga izvještava o zaključcima konferencije, na temu Balkana I proširenja NATO, održanoj u Bratislavi u organizaciji Ministarstva inostranih poslova SAD i Spoljnopolitičkog instituta republikanske stranke, da se SR Jugoslavija ( Srbija i Crna Gora) nalazi izvan svakog pravnog poretka, odnosno izvan završnog dokumenta iz Helsinkija koji potvrđuje da se granice u Evropi ne mogu mijenjati silom. Organizatori konferencije su zahtjevali da se u krugu savezničkih država, što je moguće prije, izvrši međunarodno priznanje nezavisne države Kosovo I da je rat protiv SRJ 1999. godine vođen da bi se ispravila pogrešna odluka generala Ajzenhauera iz doba Drugog svjetskog rata kako bi tu bila stacionirana američka vojska.

Prenosimo integralno saopštenje za javnost dr Novice Stanića:

            Ovog maja 2026.godine navršiće se 20 godina od 21.maja 2006.godine, kada je na referendumu „izglasana“ nezavisna Crna Gora. Ali, ovog maja navršiće se        i 26 godina od proročanskog pisma napisanog 2.maja 2000.godine. Riječ je o pismu poznatog njemačkog političara, poslanika Bundestaga (CDU), državnog podsekretara za odbranu, potpredsjednika Parlamentarne skupštine OEBS-a Vilija Vimera, upućenog njemačkom kancelaru Gerhardu Šrederu. U pismu ga izvještava o zaključcima konferencije u Bratislavi, koju su zajednički organizovali Ministarstvo inostranih poslova SAD i Spoljnopolitički institut republikanske stranke. Glavne teme skupa bile su, Balkan i proširenje NATO. Za ovu priliku citiraćemo samo tri zaključka:

– Organizatori konferencije su zahtjevali da se u krugu savezničkih država, što je moguće prije, izvrši međunarodno priznanje nezavisne države Kosovo.

– Organizatori su saopštili da se SR Jugoslavija ( Srbija i Crna Gora) nalazi izvan svakog pravnog poretka, a prije svega izvan završnog dokumenta iz Helsinkija.

– Rat protiv SR Jugoslavije 1999. godine vođen je da bi se ispravila pogrešna odluka generala Ajzenhauera iz doba Drugog svjetskog rata. Zbog toga se iz strateških razloga tamo moraju stacionirati američki vojnici, te da se tako nadoknadi ono što je propušteno 1945.godine.

            Tako je na konferenciji u Bratislavi 28.aprila 2000.godine presuđeno SR Jugoslaviji. To je značilo odvojiti Crnu Goru od Srbije, spriječiti direktan pristup Srbije Jadranu i osigurati da Srbija i srpski narod „ više nikad ne budu politički faktor na Balkanu“. Stvoriti još jednu albansku državu, tzv.Kosovo, kao prethodnicu velike Albanije, oduzimanjem pokrajine KiM od Srbije i priključivanjem dijelova teritorija Republike Sjeverne Makedonije, Grčke i Crne Gore.

            Cilj je određen, a da bi sve imalo demokratsku odoru, trebalo je naći domaćeg izvođača radova. Glavna uloga je ponuđena Momiru Bulatoviću, sam je to svjedočio, ali je on to odbio. Ulogu je objeručke prihvatio Milo Đukanović. U novembru 2000.godine dao je niz intervjua stranim medijima, a najcitiraniji je bio za bečki list „ Kurier“, u kome je otvoreno najavio put Crne Gore ka punoj nezavisnosti.Tokom samita EU- Zapadni Balkan u Zagrebu 24.novembra iste godine Đukanović je učestvovao sa samostalnom delegacijom. 

            Ostalo je istorija, 21.maja 2006.godine održan je referendum o državno pravnom statusu Crne Gore. Prethodno su svi potencijalni glasači za zajedničku državu sa Srbijom proglašeni domaćim izdajnicima i neprijateljima Crne Gore. Referendumska kampanja je obilježena isključenjem iz glasanja svih državljana  Crne Gore koji su živjeli u Srbiji( oko 270 000), neviđenim pritiscima i ucjenama, prelamanjem mozgova, crnim trojkama i ubistvom Duška Jovanovića, spaljivanjem tiraža „ Politike“, isključenjem TV signala RTS-a, avionskim mostom za glasače iz bijela svijeta, prije svega iz zapadne Evrope. Dok smo se mi u Pljevljima borili za glasove za zajedničku državu, Amerikanci su finansirali izgradnju graničnog prelaza na Ranču.

            Tek se iz današnje perspektive vidi koliko je bila naivna naša vjera u volju naroda. Bila je to klasična borba Davida protiv Golijata. Čak je i Ranko Krivokapić, uz Slavka Perovića, rodonačelnik ideje o nezavisnoj Crnoj Gori, nakon razlaza sa Milom Đukanovićem, priznao da su svi izbori u vrijeme DPS vlasti bili oteti i pokradeni. Samo je referendum, glasanje o najvažnijem pitanju bio čist. Nije nego. Ostala je Bijela knjiga Jovana Markuša i Narodne stranke, kao svjedočanstvo o najvećoj krađi u istoriji Crne Gore.

            Ono što se dešavalo  post festum samo je potvrdilo da je 21.maja 2006.godine ozvaničena Crna Gora koja je na tragu petrovdanske skupštine od 12.jula 1941.godine. Usvajanje državnih simbola bez prisustva opozicije u Skupštini, bujanje duvanskih i narko kartela, ukidanje srpskog jezika i ostavljanje bez posla 27 nikšićkih profesora srpskog jezika, progon ćirilice, proglašavanje Njegoša genocidnim pjesnikom, prekrajanje istorije, učlanjenje u NATO bez referenduma, priznanje lažne države Kosovo protivno volji 85% građana Crne Gore ( prema svjedočenju Duška Markovića, u to vrijeme premijera), sve do brutalnog napada na SPC  ( čuveni Zakon o slobodi vjeroispovijesti) i prijetnje  traktorijadom ( opet duško Marković) što je rezultiralo litijama i padom režima Mila Đukanovića 30.avgusta 2020.godine. Nažalost, režim je pao, ali su tekovine ostale.

            Zato gospodine Milatoviću, ako ste u dilemi koga da odlikujete Ordenom crnogorske nezavisnosti da Vam pomognemo. Ako ćemo „ ni po babu, ni po stričevima“ zaslužnijeg za ovakvu Crnu Goru nema od Mila Đukanovića. Prema „svecu“ neka bude i tropar. I da bi ovo smutikolo bilo kompletno, posthumno dodijelite ovo visoko priznanje i Sekuli Drljeviću. Ako se i danas pjevaju njegovi stihovi kao dio himne Crne Gore, red je da ga ovjenčate vijencem zahvalnosti.

dr Novica Stanić