Pokloničko putovanje Dečanim i Pećkoj patrijaršiji

Grupa vjernika iz Pljevalja, u ogranizaciji bogoslova Miloša Simovića, kustosa manastira Sv. Trojice, boravila je u nedelju, 19. aprila 2026. godine, na pokloničkom putovanju svetinjama na Kosovu i Metohiji. Posjetili su manastire Visoke Dečane i Pećku patrijaršiju.

„Na ovom duhovnom putovanju učestvovalo je ukupno 110 vjernika, među kojima su bili i gosti iz Čajniča, koji su nam se pridružili sa iskrenom radošću. U Manastiru Visoki Dečani prisustvovali smo prelijepoj i nadahnjujućoj liturgijskoj službi, koja je ostavila snažan utisak na sve prisutne. Posebnu radost izazvao je susret sa našim sugrađaninom, monahom Amfilohijem, čije su riječi bile pune topline i duhovne snage“, rekao je Miloš.

Miloš kaže da su nakon molitvenog sabranja u Dečanima posjetili Pećku patrijaršiju, gdje su nastavili poklonjenje svetinjama i upoznali se sa bogatom duhovnom i istorijskom baštinom srpskog naroda.

„Zajedničko putovanje proteklo je u duhu sloge, molitve i bratske ljubavi, što je dodatno osnažilo sve učesnike. Ovaj dan ostaće upamćen kao duboko duhovno iskustvo i svjedočanstvo zajedništva vjernika iz različitih krajeva. Povratak kući bio je ispunjen utiscima, blagodarnošću i željom da se ovakva poklonička putovanja nastave i u budućnosti“, rekao je Miloš.

Ikona iz Pećke Patrijaršije Starac Danima

Starac Dana (Danima) kao izuzetno retka vrsta ikonografije prikazuje drugo lica Svete Trojice u obliku sedokosog starca. Ova ikona se zasniva na dva događaja iz Svetog Pisma. Prorok Danilo opisuje javljanje Boga kao starca: „Gledah dok se postaviše prestoli i starac sede, na kome beše odelo belo kao sneg i kosa na glavi kao čista vuna, presto mu beše kao plamen ognjeni“ (Dan.7,9). Na sličan način Jovan Bogoslov opisuje svoju viziju Boga: „I obazreh se onamo da vidim glas koji govoraše sa mnom i obazrjevši se vidjeh sedam svijećnjaka zlatnih i usred sedam svijećnjaka Nekoga nalik na Sina čovječijega, obučena u dugačku haljinu i opasana po prsima pojasom zlatnim. A glava njegova i kosa bijaše bijela kao bijela vuna, kao snijeg i oči njegove kao plamen ognjeni (Otk.1,14)… I kad ga vidjeh, padoh k nogama njegovim kao mrtav, i On položi desnu ruku svoju na me, govoreći: Ne boj se, ja sam Prvi i Posljednji i Živi; i bejah mrtav i živ sam u vekove vekova; i imam ključeve od smrti i od pakla.“ (Otk.1,17-18)