Đačić: Cilj sindikalne družine nije zaštita zakonitosti već medijski pritisak i manipulisanje javnim mnjenjem

Malciozna strategija, kojom se prekoračuju sve granice profesionalnog i etičkog ponašanja, Sindikalne organizacija zaposlenih Biblioteke “Stevan Samardžić”, današnjim podvaljivanjem činjenica i namjernim miješanjem predmeta, pokušava stvoriti utisak nepravde, opravdati zahtjev za nekakvu smjenu i diskreditovati rad rukovodioca Biblioteke, poručila je u saopštenju za javnost diretkorica Bibliotene “Stevan Samardžić” Bojana Đačić, dodajući da je sindikalno saopštenje instrumentalizovan pritisak uoči sjednice Skupštine opštine “što je sindikalnoj družini postala ustaljena praksa”.

Istakla je da krivična prijava od 11. septembra 2025. godine, koja se odnosi na nestanak 1.828 knjiga sa Dječijeg odjeljenja, a odnosi se na dva zaposlena, u saopštenju Sindikalne organizacije „čudesno“ zamjenjena krivičnom prijavom od 21. oktobra 2025. godine, koja sa nestankom knjiga nema apsolutno nikakve veze.

Đačić je demantovala dva netačna navoda, o odbačenoj krivičnoj prijavi o nestanku 1.828 knjiga I da Program rada ustanove nije usvojen, dodajući da je Program usvojen sa tri glasa za I jednim protiv.

Đačić je saopštila da primarni cilj istupa Sindikalne organizacije zaposlenih nije zaštita zakonitosti, niti interes ustanove, već stvaranje negativne slike o direktorki kao „problemu“, kako bi se kod javnog mnjenja proizvela netrpeljivost i time obezbijedio politički i društveno „prihvatljiv“ okvir za toliko željenu smjenu.

Đačić smatra da nekim zaposlenim  ni jedan director nije bio po volji I da nije “riječ o ličnosti direktora” već otporu svakom pokušaju uvođenja reda, odgovornosti i zakonitosti u rad ustanove.

“Ta praksa nije nova, ali jeste opasna, jer podriva institucionalni poredak i zamjenjuje pravo medijskim sudom. Neki zaposleni bi rado vidjeli uklanjanje sadašnje direktorke i dovođenje nekoga „iz svojih redova“, kao da bi samo promjena lica magično riješila sve probleme. Ipak, iskustvo pokazuje da nijedan prethodni direktor nije bio „po volji“, pa se može sa razlogom pretpostaviti da ni naredni ne bi bio. Očigledno je da ovdje nije riječ o ličnosti direktora, već o otporu svakom pokušaju uvođenja reda, odgovornosti i zakonitosti u rad ustanove. Direktori javnih ustanova ne razrješavaju se po želji onih koji nastoje vršiti pritisak ili manipulisati javnim mnjenjem, već isključivo u skladu sa zakonom i važećim procedurama”, saopštila je Đačić dodajući da će institucija funkcionisati u skladu sa pravnim poretkom, a ne po volji pojedinaca.

Prenosimo integralno saopštenje Bojane Đačić, dikretorice Biblioteke “Stevan Samardžić”

Kao direktorka JU Narodne biblioteke „Stevan Samardžić“, dužna sam da reagujem na još jedno u nizu saopštenja Sindikalne organizacije zaposlenih, kojim se, po ko zna koji put, u javnosti donose presude prije suda, iznose selektivne, neistinite i nepotpune informacije i svjesno kreira narativ u kojem se odgovornost ne utvrđuje na osnovu činjenica i dokaza, već putem medijskog pritiska. Očigledno je da primarni cilj ovakvih istupa nije zaštita zakonitosti, niti interes ustanove, već stvaranje negativne slike o direktorki kao „problemu“, kako bi se kod javnog mnjenja proizvela netrpeljivost i time obezbijedio politički i društveno „prihvatljiv“ okvir za toliko željenu smjenu. Ta praksa nije nova, ali jeste opasna, jer podriva institucionalni poredak i zamjenjuje pravo medijskim sudom.

Posebno je indikativno što sam, kao odgovorno lice ustanove, ishod navodno odbačene krivične prijave saznala iz medija, a ne zvaničnim putem. Postavlja se nekoliko suštinskih pitanja na koja javnost zaslužuje odgovor:

Zašto direktorka ustanove nije obaviještena o ishodu postupka?

Zašto se u sindikalnom saopštenju pominje isključivo jedno lice, kada je krivična prijava podnijeta i protiv drugog zaposlenog?

I gdje je u ovoj konstrukciji odgovornosti taj drugi kolega, koji je sada potpuno „nestao“ iz javnog narativa? Ovakva selektivnost opravdano otvara osnovanu sumnju da izneseni navodi ne predstavljaju cjelovitu istinu, već instrumentalizovan pritisak uoči sjednice Skupštine opštine, što je sindikalnoj družini postala ustaljena praksa.

Krivična prijava od 11. septembra 2025. godine, koja se odnosi na nestanak 1.828 knjiga sa Dječijeg odjeljenja, u saopštenju Sindikalne organizacije „čudesno“ biva zamjenjena krivičnom prijavom od 21. oktobra 2025. godine, koja sa nestankom knjiga nema apsolutno nikakve veze. Očigledno je da je to novi metod izvještavanja, zamjena predmeta radi stvaranja utiska „akutne krize“ baš onda kada je nekim sindikalcima najpotrebnija.

Očigledno je da se ovakvim postupanjem, podvaljivanjem činjenica i namjernim miješanjem predmeta, pokušava stvoriti utisak nepravde, opravdati zahtjev za nekakvu smjenu i diskreditovati rad rukovodioca. Jasno je da je u pitanju svesna, malciozna strategija kojom se prekoračuju sve granice profesionalnog i etičkog ponašanja. Što se tiče pitanja nestanka 1.828 knjiga, naglašavam da odgovornost za taj problem tek treba da se utvrdi u zakonito sprovedenom postupku, na osnovu činjenica i dokaza, a ne putem medijskih kvalifikacija.

Takođe demantujem netačne navode da Program rada ustanove nije usvojen. Program rada za 2026. godinu je usvojen, jer su od četvoro prisutnih članova Savjeta, troje glasali za, dok je jedan član, predstavnik reda zaposlenih, glasao protiv. Odluka je donijeta većinom glasova, u skladu sa zakonom i Poslovnikom o radu Savjeta.  Sindikalna organizacija bi morala da zna, da Program rada ne može biti predmet daljeg postupanja, niti bi mogao biti uvršten kao tačka dnevnog reda na  Sjednici SO Pljevlja da nije usvojen. Činjenica da se Predlog programa rada JU Narodne biblioteke „Stevan Samardžić“ nalazi na dnevnom redu 24. sjednice Skupštine opštine Pljevlja nedvosmisleno potvrđuje da je Program rada prethodno usvojen od strane organa upravljanja, u skladu sa propisanom procedurom.

Što se tiče poziva na smjenu, jasno je da bi neki zaposleni rado vidjeli uklanjanje sadašnje direktorke i dovođenje nekoga „iz svojih redova“, kao da bi samo promjena lica magično riješila sve probleme. Ipak, iskustvo pokazuje da nijedan prethodni direktor nije bio „po volji“, pa se može sa razlogom pretpostaviti da ni naredni ne bi bio. Očigledno je da ovdje nije riječ o ličnosti direktora, već o otporu svakom pokušaju uvođenja reda, odgovornosti i zakonitosti u rad ustanove. Direktori javnih ustanova ne razrješavaju se po želji onih koji nastoje vršiti pritisak ili manipulisati javnim mnjenjem, već isključivo u skladu sa zakonom i važećim procedurama. Do tada, institucija će funkcionisati u skladu sa pravnim poretkom, a ne po volji pojedinaca.